بر خاك مي گسترم

   ذره ، ذره

   در وجودم مادر متبلور مي شود

    با آسمان هماغوش شده ام

    دريا مال من است

    آسمان ، معشوقم

    زمين ، مادرم .

   چشم هايم ابريست

   شوقم را به ستارگان نمي فروشم

   كه نور همه ي خورشيدهاي جهان از آن من است .

   و عشق

    لرزش دستانم را به رقصي موزون فرامي خواند

    . . .

    من از خاك مي شوم

    پهن مي شوم

    گسترده

    مورچگان از من تغذيه مي كنند

    من ، مورچه مي شوم

    من ، شن ريزه

    خاك

    من ، برگ مي شوم

    نفس مي كشم

    نه با ريه هايم

    با همه ذرات دنيا

    من ، شكوفه مي دهم

    سبز مي شوم

    عشق را با تمام جهان يكي مي شوم

    اقيانوسي در من جاريست

    كه ديگر حباب روي آن نيستم

    هماغوش با كهكشان شده ام

    با خون بكارت خورشيد

    در هر غروب هماغوشي

    سرخ مي شوم

    خون مي شوم

    باكره گي ام را به آب و باد و خاك و آتش تسليم مي كنم

    تسليم مي شوم

    خودي بي خود

    وصل حاصل شد

    حايلي نيست

    گسترده شده ام

    و عشق مرا بي من كرده

    . . .

    شريكم كن

    در شيدايي شوري بي پايان

    شريكت مي كنم

    در هذيان شبانه ي رويايي ام

    چرخ مي زنم

    بر ساحل تمام اقيانوس ها

    و دستانم را در شوري آنها حل مي كنم

    تا لمس همه انسانها

     اي كاش مي ماندي لحظه اي بيشتر

     يار پنهان