گل دسته هاي شهرم ، عزا مي نالند

   حنجره هاي خاموش ، فرياد

   گل غنچه هاي شهرم ، درو شده اند

   حيرت و ناباوري ، بر بام ها

   رو به ستارگان

   رو به آسمان

   رو به خدا

   من از روياي يك الماس

   در ته چاه سياهي كه نور نيست

   گوياترم

   . . .

   و تو

   كوررنگ ، كور دل ، كورباطن

   مرا نمي بيني

   در گوشم تلقين بخوان

   و گهواره ي گور بجنبان

   ديگر نمي خواهم بيدار شوم

   ( با اجازه  و با ياد شعر بسيار زيباي تلقين از موسا مقدم )   

   من  از ابتداي قصه گم شدم

   در آستانه ي گنبد كبود

   آنجا ، يكي نبود

   و تا هنوز

   . . .

   مي گردم

   ( بعد از شعر بسيار زيباي موسا مقدم )