دايره اي مرا مي برد

   نه اميد ايستادن بر ضلعي

   نه پناه امن كنجي

   نه چهارچوب گرم عشقي

   .

   دايره اي مرا مي برد

   نه روياي صعود بر قله اي

   نه وحشت سقوط در دره اي

   نه شوق بازي كودكانه اي

   .

   دايره اي مرا مي برد

   و هر چرخ آن

   يكي درد است ، يكي قهر

   يكي عشق است ، يكي صبر

   يكي شوق است ، يكي انتظار

   يكي فرياد خاموش است و هر شب آن كابوس

   . . .

   دايره اي مرا مي برد

   تنها و سرگردان

   مي چرخم و مي چرخم و مي چرخم

   جنين عشقي را كه نطفه نداشت

   نوزاد نارسيده ام را

   در لفافي سپيد

   پيچيده با اشك

   شستشو دادم

   و بر مزارش گريستم

   بايد سقط مي كردم

   تكه هاي خونين گمشده اي

   دردناك از درونم را

   گرچه شهامتي مي خواست

   بي پروا

   براي نگاه كردن