درآتش افق خواهم سوخت

   وآسمان با رنگ وداع مي گويد

    كودكي ام به حياط مي دود

    وطنين بغ بغو بر پشت بام

    خورشيد در حوض افتاده

    اذان، بر تخت هاي چوبي

    بوي كاهگل پرسه مي زند

    و من

    از وحشت تاريكي

    در آتش افق خواهم سوخت

  بين ما سال هاي پنجره است

  بين ما سال هاي ديوار است

  شعرهايت را مي نوشم

  با تمام گوش هاي تنم

  با تمام چشم هاي سرم

  رنگ هايت را

  و تو

  لب هاي مرا مي بيني

  كه

  تكان مي خورند

  . . .

  . . .

  بين ما سال هاي ديوار است

  بين ما سال هاي خاك و خاكستر

  با تمام پاهايم

  با تمام لرزش دستانم

  ديوارها را

   ديوارها را

  ديگر تو آنجا نيستي

  نواي دور آوازت

  با دوتاري وحشي

  هنوز

  هنوز

  لب هاي من مي خوانند

  بي هيچ

  شنيدني